Το παράδειγμα

 

20 Απριλίου 1946,

Ο Στέλιος βρίσκεται στη Βοστώνη. Έχει στα χέρια του μια υπεύθυνη δήλωση και ένα εκβιαστικό δίλημα από τους γιατρούς. Στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα δίλημα. Έχει έρθει στη Βοστώνη για ένα σκοπό και δεν πρόκειται να κάνει πίσω για κανένα λόγο.

Όλα άρχισαν 36 χρόνια πριν, στον Στατό της Πάφου, όταν δύο νέοι ο Γιάννης και η Ελένη έφερναν στον κόσμο ένα δυνατό αγοράκι. Μεγαλώνοντας του άρεσε να τρέχει με κάθε ευκαιρία μέχρι τα διπλανά χωριά 15-20 χιλιόμετρα και να επιστρέφει πίσω. Από την εφηβεία ο Στέλιος ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και στα είκοσι του ήταν αθλητής του ΓΣΟ στην Λεμεσό. Πολύ σύντομα μετακομίζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως εισπράκτορας της Εταιρίας Ηλεκτρισμού ενώ παράλληλα ασχολείται με τον αθλητισμό μεγάλων αποστάσεων και σαρώνει τα μετάλλια. Καταρρίπτει μάλιστα και το για 40 χρόνια ρεκόρ του Σπύρου Λούη.

Το 1941, μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Ελλάδα, ο Στέλιος παντρεύεται και δημιουργεί την πενταμελή του οικογένεια. Είναι μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδος για τον ίδιο και την οικογένεια του. Φτώχεια, κακουχία, ανέχεια. Εξακολουθεί να είναι εισπράκτορας της εταιρίας ηλεκτρισμού και λόγω της αναγνωρισιμότητας του, εξασφαλίζει κάθε τόσο λίγα λαχανικά για να μπορέσει να θρέψει τα παιδιά του. Το 1943 συλλαμβάνεται μαζί με 49 άλλους Έλληνες από τους Γερμανούς, μετά την δολοφονία Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός, παλιός μαραθωνοδρόμος αναγνωρίζει την Στέλιο και τον απελευθερώνει. Οι υπόλοιποι Έλληνες, ως εκδήλωση αντιποίνων για την δολοφονία του γερμανού στρατιώρη εκτελούνται. Έκτοτε ο Στέλιος κρύβει και βοηθάει αντιστασιακούς και συμμάχους στο σπίτι του μέχρι στο τέλος της κατοχής.

Το 1946 και ενώ η κατοχή έχει τερματιστεί, ο ελληνικός λαός βυθίζεται στον εμφύλιο πόλεμο. Όταν η Ευρώπη αρχίζει να ξαναχτίζεται, ο ελληνικός λαός αλληλοσπαράζεται από ένα παρανοϊκό πόλεμο που αφορά στην επιλογή της τοποθέτησης της Ελλάδας σε ζώνη επιρροής ενός εκάστου των δύο μεγάλων νικητών του πολέμου, της Δύσης ή της Σοβιετική Ένωσης. Ο λαός οδηγείται σε ακόμα χειρότερη κατάσταση.

Ο Στέλιος, δεν μπορεί να είναι απλός παρατηρητής. Αποφασίζει να κάνει κάτι για να βοηθήσει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Ζητά από την πολιτεία να τον στείλει στον πεντηκοστό μαραθώνιο της Βοστώνης για να προσπαθήσει να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για την άθλια κατάσταση του ελληνικού λαού. Δυστυχώς ο ΣΕΓΑΣ απαντάει ότι λόγω της κακής οικονομικής δυσχέρειας δεν μπορεί να βοηθήσει.

Κινεί γη και ουρανό, για να εξασφαλίσει την βίζα και κάποια λεφτά, πουλάει ότι έχει και δεν έχει και ο εξαντλημένος και εξαιρετικά κοκκαλιάρης και αδύναμος αλλά αποφασισμένος να κάνει κάτι για τον ελληνικό λαό Στέλιος, βρίσκεται στη Βοστώνη.

Εκεί οι γιατροί λόγω της άθλιας κατάστασης της υγείας του, δεν του επιτρέπουν να αγωνιστεί γιατί πιστεύουν ότι υπάρχει ο κίνδυνος ακόμη και να πεθάνει κατά τη διάρκεια του μαραθωνίου. Μετά από την επιμονή του, του ζητείται να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, ότι δηλαδή είναι εις γνώση του η κακή κατάσταση της υγείας του... και φυσικά υπογράφει.

Στις 12 το μεσημέρι της 20^ης Απριλίου 1946, με τον αριθμό 77 ο Στέλιος αρχίζει να τρέχει στον μαραθώνιο της Βοστώνης, κόντρα σε δεκάδες αθλητές από όλο το κόσμο αλλά και στα φαβορί, τον αμερικανό Τζόνι Κέλι και τον Άγγλο Κένεθ Μπέιλι. Στην αρχή του αγώνα ο Στέλιος βρίσκεται αρκετά πίσω αλλά σιγά σιγά, ανεβάζει ταχύτητα και προσπερνά τους συναθλητές του, τον ένα μετά τον άλλο. Στα τελευταία χιλιόμετρα είναι δεύτερος, με πρώτο τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι. Οι Έλληνες ομογενείς ενθουσιασμένοι τον εμψυχώνουν. Ακούγεται «Καλά πας Στέλιο... έστω και δεύτερος». Μετά από λίγο ένας Αμερικάνος δημοσιογράφος που παρακολουθεί τον αγώνα φωνάζει στον Στέλιο «Ο Κένεθ έσπασε, ήρθε η ώρα να φύγεις...» Πράγματι πολύ σύντομα ο Στέλιος Κυριακίδης προσπερνά  τον μέχρι εκείνη τη στιγμή πρωτοπόρο Κένεθ Μπέιλι και ακούγοντας ένα ηλικιωμένο ομογενή να του φωνάζει «Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!» πέρνει τεράστια δύναμη και αναπτύσει εντυπωσιακή ταχύτητα κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ.

Την επομένη o δημοσιογράφος της Boston Sunday Post έγραφε: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».

‘Οταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν συναντιέται με τον αθλητή Κένεθ Μπέιλι τον ρωτάει πως νικήθηκε από ένα τόσο αδύνατο και κοκκαλιάρη αθλητή ο δεύτερος απαντάει: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα»

Ακολούθως απευθύνεται προς τον Στέλιο Κυριακίδης: «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα» και ο Κυριακίδης απαντάει: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».

Η συγκίνηση για το επίτευγμα του Στέλιου Κυριακίδη υπήρξε καθολική. Οι προτάσεις προς τον «νέο Φειδιππίδη» όπως έγραψαν οι Αμερικάνικες εφημερίδες διαδέχονταν η μια την άλλη. Λεφτά, προτάσεις για παραμονή στην Αμερική, μέχρι και προτάσεις για να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ. Η απάντηση του Στέλιου όμως ήταν ξεκάθαρη, όσο ξεκάθαρη ήταν και η πρόθεση του από την πρώτη στιγμή που έμπαινε σ’ αυτή τη διαδικασία. «Τίποτα για μένα. Μόνο για την Ελλάδα. Σας παρακαλώ μην ξεχνάτε την πατρίδα μου»

Ο Στέλιος Κυριακίδης παραμένει στην Αμερική για ένα μήνα προσπαθώντας να μαζέψει την μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια για τον Ελληνικό λαό. Πράγματι, επιστρέφει στην Ελλάδα με 250.000 δολάρια (ο μέσος μισθός στην Ελλάδα τότε ήταν 50 δολάρια) και έξι πλοία με φάρμακα, ρούχα και φαγητά για τον εξαντλημένο ελληνικό λαό.

65 χρόνια μετά,  Ελλάδα και Κύπρος κτυπιούνται από την χειρότερη μεταπολεμική κρίση. Εκχωρείται η κυριαρχία τους, υποθηκεύεται το μέλλον τους, ο λαός οδηγείται στην ανεργία, στην ανέχεια.

Το μεγαλείο της ψυχής του αγροτόπαιδου Στέλιου Κυριακίδη αποτελεί σήμερα ένα τεράστιο, υπέροχο παράδειγμα προς μίμηση. Όχι γιατί τίμησε την Ελλάδα στον μαραθώνιο της Βοστώνης. Όχι γιατί συγκίνησε σύσσωμο τον Ελληνισμό και όχι μόνον, με το αθλητικό του κατόρθωμα. Αλλά γιατί μας θυμίζει την ΑΤΟΜΙΚΗ ευθύνη του καθενός από εμάς, των απλών πολιτών, του αγρότη, του εργάτη, του δημόσιου υπαλλήλου, του ιδιώτη, του επιχειρηματία απέναντι στο συνάνθρωπο μας, απέναντι στην κοινωνία μας, απέναντι στο λαό μας, στο έθνος μας. Ο καθένας από εμάς, ας αναλογιστεί τι καλύτερο μπορεί να κάνει για το μέλλον αυτού του τόπου, για το μέλλον των παιδιών μας. 

14 Αυγούστου 1996

 

«14 Αυγούστου 1996.

Πριν από λίγο  αποχαιρετήσαμε τον Τάσο. Απαρηγόρητη η ετοιμόγεννη γυναίκα του, η οικογένεια του, οι φίλοι του, όλη η Κύπρος. Γιατί; Πονάει η ψυχή μου. Κι όμως δεν είναι μίσος για τους δολοφόνους, αυτό που νιώθω. Είναι η αδικία, που στοίχειωσε την πατρίδα μας εδώ και 22 ολόκληρα χρόνια, στοιχειώνει και την καρδιά μου. Είναι κι η Αμμόχωστος που μας καρτερεί, είναι κι Αμμόχωστος που μας μαγεύει. Ξέρω ότι όση ώρα ήταν πεσμένος χάμω,  το βλέμμα του ήταν στραμμένο στη βασιλεύουσα, λίγα μέτρα πιο πέρα.

Σήμερα είναι η μέρα, σήμερα οι σημαίες της κατοχής θα πέσουν και εγώ θα τρέξω. Σήμερα, τα μάτια μου, τα μάτια της ψυχής μου θα γίνουν τα μάτια του Τάσου καθώς θα τρέχω στα στενά του Βαρωσιού, θα πλατσουρίζω στην παραλία της Πόλης μας. Σήμερα ο Τάσος θα «περπατήσει» στην πόλη που μας μάγευε από παιδάκια.

Στέκομαι μπροστά στο οδόφραγμα της Δερύνιας. Λίγα μέτρα από το σημείο που πότιζε πριν τρεις μέρες ο Τάσος με το αίμα του. Η φωνή του Τάσου αντηχεί στ’αφτιά μου. Η Πόλη στο βάθος με μαγεύει, με καλεί. Τρέχω προς το κατοχικό φυλάκιο.
Φωνές. « Ρε μη πας κοντά κοντά ρε, ρε μη πηγαίνεις κοντά. Έλα έξω ρε μαλάκα...»
Αρχίζω να σκαρφαλώνω στον ιστό της κατοχικής σημαίας. Ανεβαίνω. Ακούω ένα μπαμ... ταυτόχρονα νιώθω  ένα κάψιμο στο λαιμό. Προς στιγμή παγώνω, χάνω τη δύναμή μου. Κοιτάζω προς την Αμμόχωστο. Μαγεύομαι. Παίρνω δύναμη από τη δύναμη της θαλασσοφίλητης πόλης, συνεχίζω, σκαρφαλώνω όλο και πιο ψηλά, σκίζω τη σημαία της ντροπής και πετάγομαι κάτω. Αρχίζω να τρέχω προς την Πόλη που με καλεί. Μαζί με μένα βλέπω κι άλλους να τρέχουν δίπλα μου. Είναι ένας μαθητής, με την επίσημη μαθητική του στολή, τυλιγμένος με την ελληνική σημαία.

-        Είμαι ο Πέτρος. Οι φίλοι μου φωνάζουν με Πετράκη.

Πιο πέρα ένας νέος γύρω στα 30.  Η μορφή του μου είναι γνωστή. Τον χαιρετάω. Με κοιτάει. Το βλέμα του είναι σπινθηροβόλο.

-        Είμαι ο Γρηγόρης, που τη Λύση. Επερίμενα την πολλά χρόνια τούτη τη μέρα...

'Ολο σας αποχαιρετώ κι ακόμα μένω. Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας

είναι η απόφαση του θανάτου μας, όταν υπάρχει κάποια διέξοδος,

όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, και συ τον διαλέγεις

σαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους, πιο πέρα απ' τις ανάγκες σου.

'Οποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή του νικάει και το θάνατο. Το 'μαθα (1)

                   

Η πόλη της Αμμοχώστου με πλησιάζει. Τρέχω όλο και πιο γρήγορα προς το μέρος της. Δεν κουράζομαι. Στα δεξιά μου ένας αγαπημένος φίλος. Είναι ο Τάσος.... Είναι ήρεμος μ’ένα πλατύ χαμόγελο που χωράει  τον κόσμο όλο. Στο δεξί του χέρι κρατάει ένα κοριτσάκι με όμορφα χρυσόξανθα μαλλιά που ανεμίζουν καθώς τρέχει χοροπηδώντας καθ’οδόν προς το Βάρωσι. Μα πως είναι δυνατόν;
Θυμήθηκα εκείνο το κάψιμο στο λαιμό όταν σκαρφάλωνα στον ιστό αλλά τίποτα δε μπορούσε να με σταματήσει πια.

Τρέχω. Είμαι σε ένα μποστάνι. Ένας γεροντάκος με κοιτάει και μου γνέφει. Είναι ο παππούς ο Σολάκης. Κοντοστέκομαι. Βγάζει ένα κουβά νερό από το πηγάδι και μου το προσφέρει.

-        Πιες γιε μου, να ξεδιψάσεις. Ήρτες γιέ μου… έξερα το ότι μια μέρα ήταν να ρτεις. Επερίμενα σε. Άτε πήεννε τωρά.

Κοιτάω γύρω μου. Όλο και περισσότεροι είναι μαζί μου. Στο ομορφότερο “ταξίδι” της ζωής μου. Στο δρόμο προς την Πόλη μας. Κάποιους τους αναγνωρίζω. Στην είσοδο της Αμμοχώστου με χαιρετάει ο Τεύκρος με το τόξο του.

ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μ᾿ ἐθέσπισεν
οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν
Σαλαμίνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας. (2)

Είναι όλοι εκεί. Σε μια πόλη γεμάτη κόσμο, γέλια, χαρές, παιχνίδια κι έρωτα. Περπατάω στα στενά της. Το σπίτι της γιαγιάς της Άννας. Μοσχοβολάει φρεσκοψημένο ψωμί.

Τότες ἄκουσα βήματα στὰ χαλίκια.
Δὲν εἶδα πρόσωπα- σὰ γύρισα εἶχαν φύγει.
Ὅμως βαριὰ ἡ φωνὴ σὰν τὸ περπάτημα καματεροῦ,
ἔμεινε ἐκεῖ στὶς φλέβες  τ᾿ οὐρανοῦ  στὸ κύλισμά  της θάλασσας
μέσα στὰ βότσαλα πάλι καὶ πάλι:

Ἡ γῆς δὲν ἔχει κρικέλια
γιὰ νὰ τὴν πάρουν στὸν ὦμο καὶ νὰ φύγουν
μήτε μποροῦν, ὅσο κι ἂν εἶναι διψασμένοι
νὰ γλυκάνουν τὸ πέλαγο μὲ νερὸ μισὸ δράμι.
Καὶ τοῦτα τὰ κορμιὰ
πλασμένα ἀπὸ ἕνα χῶμα ποὺ δὲν ξέρουν,
ἔχουν ψυχές.
Μαζεύουν σύνεργα γιὰ νὰ τὶς ἀλλάξουν,
δὲ θὰ μπορέσουν- μόνο θὰ τὶς ξεκάμουν
ἂν ξεγίνουνται οἱ ψυχές.
Δὲν ἀργεῖ νὰ καρπίσει τ᾿ ἀστάχυ
δὲ χρειάζεται μακρὺ καιρὸ
γιὰ νὰ φουσκώσει τῆς πίκρας τὸ προζύμι,
δὲ χρειάζεται μακρὺ καιρὸ
τὸ κακὸ γιὰ νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι,
κι ὁ ἄρρωστος νοῦς ποὺ ἀδειάζει
δὲ χρειάζεται μακρὺ καιρὸ
γιὰ νὰ γεμίσει μὲ τὴν τρέλα,
νῆσος τίς ἐστι... «. (3)

Περνάω από τα αξέχαστα καλλιμάρμαρα μέγαρα του Λυκείου Ελληνίδων Αμμοχώστου, του Γυμνασίου Αμμοχώστου.

Και το Δημοτικό Μέγαρο, η Δημοτική Βιβλιοθήκη και η Πινακοθήκη...

Οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου, της Αγίας Ζώνης, του Τιμίου Σταυρού. Λένε πως στην Αμμόχωστο υπάρχουν 365 εκκλησιές. Τόσες ώστε να λειτουργεί μια κάθε μέρα.

Είναι μια πόλη μαγική. Πιο κάτω είναι ο ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρα). Μέσα είναι καμιά εικοσαριά νέοι που προπονούνται. Αναγνωρίζω τον Κυριάκο Μάτση και τον Παναγιώτη Τουμάζο.
Η λεωφόρος Κέννεντυ σφίζει από ζωή. Σαν άλλοτε. Παιδάκια που παίζουν, έφηβοι που αναζητούν… να γίνουν άντρες, νέοι που μεθούν, άλλοι που ψάχνουν το ταίρι τους, κοριτσόπουλα που φλερτάρουν, μεγαλύτεροι  που βολτάρουν. Είναι όλοι εδώ.

Η ευτυχέστερη μέρα της ζωής μου. Σήμερα είμαι ελεύθερος. Σήμερα η Αμμόχωστος είναι λεύτερη. Σήμερα ο Ευαγόρας κάθεται και πάλι στον θρόνο του.»

Αύγουστος 2012

16 χρόνια μετά. Στέκομαι στο οδόφραγμα της Δερύνιας. Λίγα μέτρα από το σημείο που πότισαν ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού με το αίμα τους.  Αγναντεύω για ώρα τη βασιλεύουσα. Αυτή η πόλη σε μαγεύει. Μπορεί να είναι ο Τεύκρος ή ο Ευαγόρας, ο Γρηγόρης, ο Πετράκης,  ο Τάσος,  ο Σολωμός. Οι φωνές και οι μυρωδιές της, οι έρωτες και οι ιστορίες της, οι εκκλησιές, οι θάλασσες της.
Λίγο πιο πέρα βρίσκεται μια νέα γυναίκα. Κρατάει από το χέρι ένα όμορφο ξανθό κοριτσάκι  γύρω στα 15. Το κοριτσάκι κοιτάει προς την Πόλη. Είναι φανερά συγκινημένη. Η μητέρα, γυρνάει προς το κοριτσάκι, βλέπει τα βουρκωμένα της μάτια...

«Πάμεν Αναστασία μου. Θα μας περιμένουν για το μνημόσυνο του μπαμπά. Εν να ρτει μια μέρα που εν να πάμε Αναστασία μου...»

Πήγαινε Αναστασία. Σας περιμένουν για το μνημόσυνο του μπαμπά.  θα έρθει μια μέρα που θα ξαναπάς... στην Αμμόχωστο.

1.      Απόσπασμα από τον Αποχαιρερισμό Γ. Ρίτσου

2.      Απόσπασμα από το ποίημα Ελένη Γ. Σεφέρη

3.      Απόσπασμα από το ποίημα Σαλαμίνα της Κύπρος Γ. Σεφέρη

ΑΚΕΛ χωρίς αιδώ

ΑΚΕΛ χωρίς αιδώ

Μετά την εις βάθος διερεύνηση της υπόθεσης του Μαρί και ειδικότερα του διοικητή του ναυτικού του Ανδρέα Ιωαννίδη και κατ επέκταση της οικογένειας του... εσείς τζι πας στο ΑΚΕΛ και στη Χαραυγή, μήπως έφτασε ο καιρός να διερευνήσετε τι πραγματικά έγινε και με άλλες ύποπτες υποθέσεις; Με την ανατίναξη του κρυσφηγέτου του Αυξεντίου ας πούμε; Μήπως λήφθηκαν από πλευράς του υπαρχηγού τα μέτρα που έπρεπε προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή; Μήπως υπήρχαν σκοτεινές δυνάμεις  πίσω από την ανατίναξη που υπονομεύαν το ΑΚΕΛ; Αλλά και η ανατίναξη του αχυρώνα του Λιοπετριού μπορεί να κρύβει σκοτεινές δυνάμεις που σκοπεύαν να πλήξουν το ΑΚΕΛ; Ψάξατε τα ταξίδια των συγγενών των ηρώων; Πού πήγαν, που μείναν, τι έφαγαν αλλά και κυρίως, με ποιους έφαγαν; Για να δούμε αν υπήρξαν σκοπιμότητες πίσω από όλη αυτή τη σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας... Πεδίον έρευνας, δόξης και λάσπης λαμπρόν, ανοίγεται μπροστά στους φωστήρες του ΑΚΕΛ και των οργάνων της. Και εις κατώτερα...

Ο πρόεδρος έχει δίκαιο

Ο πρόεδρος έχει δίκαιο

Σε συνέντευξη που έδωσε στον LGR του Λονδίνο, στα πλαίσια των πολλών που δήλωσε, είπε και το εξής «Η  καταστροφολογία όμως και το να εκπέμπεις μίσος στους πολιτικούς σου αντιπάλους χαρακτηρίζουν χώρες και λαούς με υποανάπτυκτη πολιτική κουλτούρα» υπονοόντας την αντιπολίτευση στην Κύπρο. Χαρακτήρισε λοιπόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ως «υπανάπτυκτα» με αποτέλεσμα να ξεσηκώσει νέο κύμα αντιδράσεων στην Κύπρο.

Το έχουμε ξαναναφέρει σ’ αυτό το μπλογκ. Ο πρόεδρος βρίσκεται σε κατάσταση συνεχούς διαμαρτηρίας λες και είναι αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος. Μοιράζει ευθύνες δεξιά κι αριστερά  λες και τα προεδρικά του καθήκοντα εξαντλούνται στην ανάλυση και την καταγγελεία των όσων στρεβλών συμβαίνουν στον τόπο. Στα τακτά αυτά παραληρήματα του έχει αφήσει ως παρακαταθήκη δεκάδες αμίμητες δηλώσεις που θα μείνουν ως αρνητική παρακαταθήκη στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Κι όμως, ο πρόεδρος στην προκειμένη περίπτωση έχει απόλυτο δίκαιο. Και το γνωρίζει και ο ίδιος και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Γιατί τι άλλο από «υπανάπτυκτη» μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την αντιπολίτευση του ΔΗΣΥ... που για δύο και πλέον χρόνια στήριζε την κυβέρνηση Χριστόφια, ως Ακελικότερο του ΑΚΕΛ στην καταστροφική του πολιτική στο Κυπριακό και τώρα υπό την προοπτική των προεδρικών εκλογών μεταβλήθηκε σε σκληρό κατήγορο της πολιτικής Χριστόφια.

Γιατί τι άλλο από «υπανάπτυκτη» μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει την αντιπολίτευση του ΔΗΚΟ που για τρεισίμιση χρόνια βρισκόνταν στην συμπολίτευση στηρίζοντας με τον χυδαιότερο τρόπο την αλλοπρόσαλλη πολιτική Χριστόφια / ΑΚΕΛ/ ΔΗΣΥ και ταυτόχρονα αλληθόριζε αντιπολιτευόμενο μπας και μπορέσει και συγκρατήσει την κομματική του πελατεία.

Γιατί τι άλλο από «υπανάπτυκτη» μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει την αντιπολίτευση της ΕΔΕΚ που αφού περνούσε κι αυτή από τα σαλόνια του προεδρικού συμπολιτευόμενη με το ΑΚΕΛ για δύο χρόνια, αποχώρησε όταν συνειδητοποίησε ότι η κομματική της βάση ήταν έτοιμη να εκραγεί.

Ή τί άλλο από υπανάπτυκτη μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την αντιπολίτευση που μετά το Μαρί, τη πρωτοφανή αντίδραση του κυπριακού λαού και την έκθεση καταπέλτη της διερευνητικής επιτροπής κατά του προέδρου, αυτή βολεύτηκε στην θαλπωρή της αντιπολίτευσης και της αποκόμησης μικροκομματικών οφελών από την παραμονή του Χριστόφια στην προεδρία προσβλέποντας στο 2013.

Ή μήπως δεν είναι υπανάπτυκτη η αντιπολίτευση των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, που αφού για μήνες διερευνούσαν πιθανή τους συνεργασία για τις εκλογές του 13, κατέληξαν να περιφέρονται ως περιοδεύον τσίρκο ψάχνοντας απεγνωσμένα για υποψήφιο, εξουδετερώνοντας έτσι την λαϊκή απαίτηση για πραγματική αλλαγή. Για να μην σχολιάσω το αλλοπρόσαλλο φλερτ των ΔΗΚΟ, ΕΥΡΩΚΟ με τον ΑΝΑΝικό Αναστασιάδη.

Ή μήπως δεν είναι υπανάπτυκτη η αντιπολίτευση που ενώ βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την υπογραφή μνημονίου με το ΔΝΤ, δεν έχει να εκφράσει κανένα λόγο, καμιά ουσιαστική πρόταση, καμιά αντίδραση, παρά μόνο γενικολογίες περί της αναγκαιότητας εξόδου από την κρίση. 

Ο «υπανάπτυκτος» πρόεδρος γνωρίζει ότι η παραμονή του στην προεδρία στηρίζεται στην «υπανάπτυκτη» αντιπολίτευση του τόπου, η δε «υπανάπτυκτη» αντιπολίτευση γνωρίζει πολύ καλά ότι η συντήρηση των ποσοστών τους και η εδραίωση τους στην εξουσία στηρίζεται στην «υπανάπτυκτη» προεδρία Χριστόφια – ΑΚΕΛ.

Έτσι λοιπόν, όλοι μαζί «υπανάπτυκτη» κυβέρνηση και «υπανάπτυκτη» αντιπολίτευση, παραδινόμαστε στο ΔΝΤ και στις ορέξεις της Τουρκίας. Και ο λαός... ας ελπίζει (Η ελπίδα να πεθάνει προ-τελευταία: http://grosplans.blogspot.com/2012/07/blog-post_14.html)

Ο Πίου... πρόεδρος

-->

Ο Πίου... πρόεδρος

Ο πρόεδρος λοιπόν έκανε την μεγάλη μεταγραφή και έφερε τον Πίου το μαύρο πιστόλι. Τώρα διαρκείας... πάρτε όλοι.

Όταν η κατά τα άλλα σοβαροφανής πολιτική τακτική, ταυτίζεται με τη χιουμοριστική διαφημιστική έμπνευση έχουμε υπέρλαμπρα φαινόμενα πολιτικής αθλιότητας.

Ευρισκόμενος στα αδιέξοδα που ο ίδιος οδήγησε τον εαυτό του και την ομάδα του, ο υπερχρεωμένος πρόεδρος «ανακαλύπτει» τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο Πίου από την ποδοσφαιρομάνα Λιουλιαλάμπε σε μια απέλπιδα προσπάθεια επικοινωνιακής τακτικής ξελασπώματος και πώλησης των εισιτηρίων διαρκείας. Η «μεγάλη» μεταγραφή συνοδεύεται με κάθε λογής επικοινωνιακό μέσο, ακόμα και τραγούδι «Ο Πίου... το μαύρο πιστόλι...»

Διερωτάται βέβαια κανείς, τι σχέση μπορεί να έχει ο Πίου και ο «πρόεδρος» με την κυπριακή πολιτική σκηνή; Όταν, ο νεοφιλελεύθερος πρόεδρος Χριστόφιας και η νεοφιλελεύθερη ηγεσία του ΑΚΕΛ συνθλίβονται από τα αποτελέσματα των αλλοπρόσαλλων νεοφιλελεύθερων πολιτικών τους πράξεων τα αδιέξοδα είναι αναπόφευκτα. Ο μονίμως καταγγέλλων τους άλλους πρόεδρος μας (ωσάν να  είναι δημοσιογράφος της αντιπολίτευσης), αφού οδήγησε το τόπο στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής, αφού άνοιξε το δρόμο στην τρόϊκα και το διεθνές νομισματικό ταμείο,  αφού άνοιξε την συζήτηση για ιδιωτικοποίηση της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου της CYTA και της Αρχής Λιμένων, αφού έθεσε υπό αμφισβήτηση τις προοπτικές ανάπτυξης του τόπου από το φυσικό αέριο, αφού εκχώρησε την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού παρέδωσε τα εργασιακά δικαιώματα στο ΔΝΤ, αφού συντάχθηκε /διεπλάκηκε(;) με  τους τραπεζίτες  ενεργώντας κατ εντολή τους κλπ κλπ, κατάλαβε ότι ο διακαής πόθος του να επανεκλεγεί πρόεδρος της Κύπρου έχει εξανεμιστεί. Η αμαρτωλή ηγεσία του ΑΚΕΛ από την άλλη, ως συνεπείς νεοφιλελεύθερη διζωνικομοσπονδιακή κλίκα, μπορεί μεν να αισθάνεται ότι εξασφαλίζεται η πολιτική της συνέχεια από τη μέχρι στιγμής πρωτιά του ΔΗΘΕΝ αντιπάλου της, Αναστασιάση (ακριβώς το αντίστροφο από το ότι συνέβαινε στις εκλογές 2008 όπου οι συναγερμικοί έστω και καμουφλαρισμένα πανηγύριζαν για την εκλογή Χριστόφια) , από την άλλη όμως δεν μπορεί να αφήσει να χρεωθεί η ίδια μια πιθανή εκλογική συντριβή στα μάτια των αφελών «οπαδών» της.

Η μόνη λύση είναι μια επιλογή Πίου. Ενός «άγνωστου», σοβαροφανούς άντρα, από μια «πολιτικομάνα» (ΕΔΗ στην περίπτωση μας) που θα πλασαριστεί ως κάτι διαφορετικό, που θα θυμίζει την επιλογή Βασιλείου του 1988, που θα λειτουργήσει στην λογική «εδώ ψηφίσατε Χριστόφια... δεν θα ψηφίσετε Μαλά?». Και που θα έχει τα εχέγγυα να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές ποσοστό, και θα δίνει την δυνατότητα στην αμαρτωλή ηγεσία του ΑΚΕΛ να παραμένει αγγιστρωμένη στην ηγεσία του κόμματος, Κατά την συνήθη τακτική, εκμεταλλευόμενη την πόλωση με τον ΔΗΘΕΝ αντίπαλο της ΔΗΣΥ, να συντηρήσει τα ψηλά ποσοστά του ΑΚΕΛ. Ταυτόχρονα παραδίνοντας την σκυτάλη της εξουσίας στον εταίρο του ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ να συνεχιστεί η αδιέξοδη ΔΗΣΑΚΕΛΙΚΗ πολιτική στο κυπριακό ενώ από τη θέση της αντιπολίτευσης πια, να επανέλθει στην αριστερίστικη ρητορία όσον αφορά τα οικονομία και την κοινωνία (αφού πρώτα οδήγησε το τόπο σε ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές). Η ηγεσία του ΑΚΕΛ θα μπορούσε, αν ήθελε, να δώσει μια νέα προοπτική διάσωσης του τόπου. (Ανατροπή ή βαρβαρότητα: http://grosplans.blogspot.com/2012/06/blog-post_30.html). Αντ’ αυτού προτίμησε να διαχειριστεί την πολιτική σαν μαφιόζικη ποδοσφαιρική κλίκα. Καλώντας τους ΑΚΕΛικούς «οπαδούς» για «διαρκείας πάρτε όλοι»,  και τραγουδώντας «Μαλάς... το νέο πιστόλι», η αμαρτωλή ηγεσία του ΑΚΕΛ απεδείχτηκε για ακόμα μια φορά μικρότερη των περιστάσεων.

Τώρα πια  αφήνεται η επιλογή στους πολίτες να διασώσουν, αν θέλουν την αξιοπρέπεια τους, δίνοντας ένα χαστούκι στην αμαρτωλή ηγεσία του ΑΚΕΛ.

Ζωή «μισή»

Ζωή «μισή»

Ζεστό καλοκαίρι. 20 του Ιούλη 2012. 38 χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα. Μισή πατρίδα... μισή ζωή. Ολόκληρη η δική μου ζωή.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, θυμάμαι... μαθητής, δεκαετία του ογδόντα. Ανακήρυξη του ψευδοκράτους,  συσσίτια στα σχολεία, μηνύματα για τους εγκλωβισμένους στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ «...ο Ανδρέας Αντωνιάδης από το Ριζοκάρπασο πληροφορεί την οικογένεια του ότι η θεία η Χαρίκλεια έκανε την εγχείρηση και είναι καλά» , οι «γυναίκες επιστρέφουν», ξανά και ξανά... αντικατοχικές, δυναμικές μαθητικές διαδηλώσεις.  Και νά θελες να ξεχάσεις ήταν αδύνατο. Δεν ξεχνώ.

Θυμάμαι... Δεκαετία του 90, μαθητικές διαδηλώσεις για τον Νίκο Νικολάου και τον Πέτρο Παπαλεοντίου, διανυκτερεύσεις στο οδόφραγμα το Λήδρα Ππάλας. Θεόφιλος Γεωργιάδης, πορείες των μοτοσυκλετιστών, ο Τάσος Ισαάκ, το τελευταίο τσιγάρο του Σολωμού. Η κατοχή με πνίγει. Οργανωμένος στην ΠΕΟΦ. Με όραμα για μια Κύπρο ελεύθερη. Οραματίζομαι τη μέρα που θα διασχίζω τα βουνά του Πενταδακτύλου και θα φτάνω στην ελεύθερη Κερύνια. «θα βρω ένα σπιτάκι στη Κερύνια, στη Λάπηθο ή στο Καραβά, κοντά στη θάλασσα. Θα γίνω Κερυνιώτης. Δικαιούμαι να γίνω Κερυνιώτης. Δικαιούμαι να ζήσω ελεύθερος στο τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα». Γεννημένος λίγες μέρες μετά την εισβολή, φτιάχνω εικόνες από τις περιγραφές του παππού και από εκείνες τις εικόνες στις σχολικές αίθουσες... Τετραήμερες πορείες από τη Δερύνια στη Λευκωσία. Όχι στην Ομοσπονδία, απελευθέρωση η μόνη λύση. Και νάθελες να ξεχάσεις ήταν αδύνατο. Δεν ξεχνώ. Και αν για μια στιγμή ξεχαστώ η μορφή του Θανάση του Ζαφειρίου στη Θεσσαλονίκη, σαν μέλισσα του Ονήσιλου θα με ξυπνήσει, θα με θυμίσει πως η κατοχή δεν φεύγει από μόνη της.

Θυμάμαι... δεκαετία του 2000. Πίσω στη Κύπρο. Η Πορεία προς την Ευρώπη. Με την ελπίδα για δικαιότερη λύση, πιο δημοκρατική. 2004... σχέδιο Ανάν, αγωνία. Διαδηλώσεις, εκστρατείες. Όχι στο σχέδιο Ανάν και μια ελπίδα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.  Και νάθελες να ξεχάσεις... Δεν ξεχνώ.

Κι όμως σιγά σιγά, 38 χρόνια μετά, οι μνήμες από εκείνες τις εικόνες στις σχολικές αίθουσες, ολοένα και ξεθωριάζουν, η επιθυμία να περπατήσω ελεύθερος στη πόλη του Πράξανδρου ολοένα και χάνεται, η ανάγκη να κολυμπήσω στη θάλασσα του Βαρωσιού αμβλύνεται. Και ο Θανάσης ο Ζαφειρίου, ζωντανός θρύλος, δεν είναι εδώ, οι μέλισσες του Ονήσιλου έχει καιρό να φανούν. Βυθίζομαι λίγο λίγο, μέρα με τη μέρα στη καθημερινότητα μου, με τη φρατζιόλα στο χέρι και το δικό μου ψαράκι στη γυάλα. Ξεχνιέμαι. Ξεχνάω.

38 χρόνια μετά. Ολόκληρη η ζωή μου... μισή ζωή. Ακόμη η πατρίδα μου είναι μισή, επέκταση της δικιάς μου μισής ζωής. Και της δικάς σου και της δικιάς του και της δικιάς της.

Κι όμως 38 χρόνια μετά, ασθάνομαι ότι θα σκάσω. Με πνίγει η κατοχή και πάλι όπως με έπνιγε το 90. Ο Πάρης... που έρχεται σε λίγες μέρες στη ζωή... σαν τις μέλισσες του Ονήσιλου. Έρχεται στη ζωή να με θυμίζει πως του χρωστάω το δικαίωμα να βρει ένα σπιτάκι στην Κερύνια, στη Λάπηθο ή στο Καραβά, κοντά στη θάλασσα, να ξαναγίνει Κερυνιώτης σαν το παππού του το Σώτο. Να ζήσει ελεύθερος στο τόπο που θα γεννηθεί και θα μεγαλώσει. Του χρωστάω μια «σωστή» ζωή.

Η ελπίδα να πεθάνει προ-τελευταία

Η ελπίδα να πεθάνει προ-τελευταία

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας πλήττονται από την οικονομική «κρίση». Καθημερινά εταιρίες κλείνουν, κόσμος χάνει τις δουλειές του, οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώνονται, η ρευστότητα στην αγορά εξαντλείται, μεγάλοι οργανισμοί και εταιρίες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης...

Όπου και να πας, με όποιον και να συζητήσεις ακούς «ελπίζουμε να γίνει κάτι να αλλάξει το κλίμα», «ας ελπίσουμε να φτιάξουν τα πράματα»... Ο κόσμος ζει με την ελπίδα. Με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει και ξαφνικά να αρχίσει η ανάπτυξη στο τόπο, ότι δεν θα απολυθεί άλλος κόσμος, δεν θα μειωθούν κι άλλο οι μισθοί. Υπάρχουν και αυτοί που ελπίζουν ότι η τρόικα θα βάλει μια τάξη και θα βελτιώσει την κατάσταση, λες και δεν βλέπουν τι γίνεται στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Αργεντινή, την Ισπανία, την Πορτογαλία... όπου οδηγείται ο λαός στη φτώχια, η ανεργία φτάνει σε ποσοστά ρεκόρ και τελικά ξεπουλείται η δημόσια περιουσία και ο δημόσιος πλούτος σε εξευτελιστικές τιμές.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε. Αλλά όσο καθόμαστε και  ελπίζουμε ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Γερμανία μαζί με την κυβέρνηση Χριστόφια και το  σημερινό πολιτικό σκηνικό θα μας σώσουν,  τόσο το πρόβλημα θα διογκώνεται, η ανεργία θα αυξάνεται, οι επιχειρήσεις θα κλείνουν, ο λαός θα οδηγείται στην ανέχεια, θα... θα... θα...

Όσο καθόμαστε και ελπίζουμε, θα παρακολουθούμε την υπερχρέωση του κράτους προκειμένου να στηρίξει τις κυπριακές τράπεζες σε τέτοιο βαθμό που το κρατικό χρέος σύντομα θα καταστεί μη διαχειρίσιμο. Οι «κυπριακές τράπεζες» οδηγούν το τόπο σε ένα νέο ΑΤΤΙΛΑ. Δεν είναι όμως μόνες τους οι τράπεζες. Οι ευθύνες είναι αβάστακτες και βαραίνουν όχι μόνο τα  υπερ-χρυσοπληρωμένα  διοικητικά συμβούλια και τους μετόχους των τραπεζων, αλλά και την  κεντρική τράπεζα, τους υπουργούς Οικονομικών, την κυβέρνηση, το εξηρτημένο πολιτικό κατεστημένο, τα διαπλεκόμενα πολιτικά κόμματα. Γιατί δεν μιλάμε απλά (;) για εσφαλμένες κινήσεις και ενέργειες αλλά για ένα πάρτι προμηθειών που κατέληγαν σε προσωπικούς λογαριασμούς.

Όσο καθόμαστε και ελπίζουμε ότι είτε η σημερινή δεξιά κυβέρνηση του Χριστόφια και του ΑΚΕΛ, είτε η διάδοχη αυριανή δεξιά κυβέρνηση του Αναστασιάδη και του ΔΗΣΥ (με τις ευλογίες του δεξιού ΑΚΕΛ) θα εργαστούν με συνείδηση προς όφελος του τόπου, τόσο αυτοί θα μας χώνουν στο ΔΝΤ και τόσο θα ξεπουλούν την κρατική περιουσία, τους υδρογονάνθρακες, την ΑΗΚ, τη CYTA και οτιδήποτε έφτιαξε αυτός ο λαός, υποθηκεύοντας το μέλλον του ΚΑΙ το μέλλον των επόμενων γενιών.

Όσο καθόμαστε και ελπίζουμε και για όσο ο λαός δεν απαιτεί μια πραγματική ανατροπή τόσο θα σφίγγει η θηλιά γύρω από το λαιμό μας. Ο λαός πρέπει ΑΜΕΣΑ να απαιτήσει:

Α. οι ένοχοι για τον νεο ΑΤΤΙΛΑ να οδηγηθούν στη φυλακή

Β. τα πολιτικά κόμματα και οι κομματάρχες να απεξαρτηθούν από διατραπεζική τους διαπλοκή και αλληλεξάρτηση

Γ.  ο τόπος να αποκτήσει μια πραγματική κυβέρνηση εθνικής ενότητας για  να αντιμετωπιστεί η κατάσταση και  να αποτραπεί η ανακεφαλαιοποίηση των ένοχων τραπεζών μας μέσω κράτους αλλά αυτό να γίνει απ ευθείας από τον EFSF/ ESM όπως αποφασίστηκε και στην τελευταία σύνοδο κορυφής.

Δ. Να αποτραπεί η υπογραφή μνημονίου με την τρόικα. Να καταστεί σαφές στο λαό ότι βρισκομαστε σε μια κατάσταση πολέμου - εκτάκτου ανάγκης όπου ΟΛΟΙ θα πρέπει να συνεισφέρουμε προκειμένου να διασφαλιστεί το μέλλον των επόμενων γενιών.

Ε. Να γίνουν μεγάλες τομές προς εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα και εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών.

Όσο καθόμαστε και ελπίζουμε να φωτίσει ο θεός τους πολιτικούς μας να πράξουν ότι χρειάζεται για την σωτηρία του τότου, τόσο αυτοί θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τραπεζών – ιτών και θα χρεώνουν το λαό με υπέρογκα ποσά κρατικού χρέους.

Όσο ελπίζουμε ότι το ΔΝΤ θα μας φέρει ένα ήπιο πρόγραμμα λιτότητας, τόσο θα χάνουμε την εθνική μας κυριαρχία, θα καθιστάμεθα γερμανικό προτεκτοράτο και ο λαός μας θα  οδηγείται σε αδιέξοδα, και ο τόπος σε εκβιασμούς σε κάθε απαιτούμενη δόση.

Όσο ελπίζουμε ότι η σωτηρία του τόπου θα έρθει από το ΔΝΤ και την ΕΕ, τόσο ο τόπος θα γίνεται βορά σε ξένες δυνάμεις που θα μας οδηγούν σε λύσεις του κυπριακού τέτοιες που ποτέ κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί και που προφανώς θα έχουν περιβληθεί με τον μανδύα της αναγκαιότητας προκειμένου να μην καταστραφούμε ολοκληρωτικά.

Γι αυτό η ελπίδα πρέπει να πεθάνει  προτελευταία. Γι αυτό η ελπίδα πρέπει να πεθάνει ΤΩΡΑ. Και ΤΩΡΑ να αρχίσει η δράση. Η κοινωνία να ξεσηκωθεί. Ο λαός να απαιτήσει τη μεγάλη ανατροπή  για την σωτηρία του, να αντισταθεί στο «πόλεμο» που ήδη βρισκόμαστε. Γιατί αλλιώς αν περιμένουμε να πεθάνει η ελπίδα τελευταία, τότε θα έχουν πεθάνει όλα τα άλλα και θα είναι πια αργά για αντιστάσεις.

Σημείωμα: 38 χρόνια μετά το πραξικόπημα, οι "φανατικοί διώκτες" του, ετοιμάζονται να υπογράψουν τη μεγαλύτερη συνταγματική εκτροπή... και λέγεται μνημόνιο.